Της Βασιλικής Κοφινάκου – Κατσίπη
Μηχανολόγου Μηχανικού
Οι στατιστικές λένε, ότι ένας στους τέσσερις θα αποκτήσει κάποια αναπηρία (κινητική, όρασης, ακοής ή άλλη), προσωρινή ή μόνιμη, κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Εξάλλου όλοι μας, προσδοκού με με το καλό, κάποια στιγμή να γεράσουμε, οπότε χρειαζόμαστε την εξασφάλιση άνετης και προσβάσιμης διαμονής, στο δομημένο περιβάλλον (σπίτια, καταστήματα, κ.τλ.) και την ακώλητη μετακίνησή μας, στους ελεύθερους χώρους (πεζοδρόμια, πλατείες, κτλ). Άρα γίνεται φανερό, ότι είναι αναγκαίος ο σχεδιασμός και η κατασκευή όλων των κτιρίων – Δημόσιων και Ιδιωτικών – καθώς και των ελεύθερων χώρων, να γίνονται έτσι ώστε να μπορούν να κινηθούν όλοι οι άνθρωποι (ανεξάρτητα του σωματότυπου τους και για όλη τη διάρκεια της ζωής τους) ανεμπόδιστα σε αυτά.
Κατά συνέπεια, δεν είναι υπόθεση των ολίγων τα πεζοδρόμια με πρόσβαση για όλους, και τα κτίρια (Ιδιωτικά και Δημόσια), χωρίς σκαλάκια στην είσοδό τους, και να έχουν μεγάλες πόρτες και διαδρόμους, να έχουν ανελκυστήρες με τις σωστές διαστάσεις, κατάλληλο φωτισμό και οι δρόμοι να έχουν την απαραίτητη σήμανση (φωτεινή, ηχητική, με πινακίδες), καθώς και οι θέσεις στάθμευσης αναπηρικών αυτοκινήτων κ.ά.
Όλοι πρέπει να συμμετέχουμε σε αυτό. Πρώτη από όλους η πολιτεία με την καθιέρωση νόμων για τον έλεγχο της σωστής εφαρμογής τους και να ακολουθούμε εμείς οι πολίτες με σεβασμό στους νόμους και τους συμπολίτες μας, συμμορφούμενοι στους «Διεθνείς Κανόνες Προσβασιμότητας και τις προδιαγραφές του «Σχεδιάζοντας για ΟΛΟΥΣ».
Γι’ αυτό η πολιτεία – Κεντρική εξουσία, Περιφέρεια, Δήμοι – έχουν υποχρέωση να δημιουργούν πρόσβαση στις πλατείες, στα πεζοδρόμια, στα Δημόσια κτίρια, κατασκευάζοντας ράμπες, αναβατόρια – ανελκυστήρες, θέσεις στάθμευσης κοντά σε δημόσια κτίρια, να τοποθετούν ηχητικά σήματα στα φανάρια, πλάκες οδηγούς τυφλών, να δημιουργούν ελεύθερες από εμπόδια και κάγκελα ή αλυσίδες διαδρομές στις πλατείες και αλλού, να βάζουν ειδική σήμανση στις κατασκευές για ενημέρωση και εκπαίδευση των πολιτών, κ.ά.
Αυτό σημαίνει ότι δεν αρκεί μόνο να γίνει μια καλή σχεδίαση, αλλά χρειάζεται έγνοια και φροντίδα ώστε να είναι σωστά κατασκευασμένα, γιατί αλλιώς μπορεί να λειτουργήσουν ακόμη και αποτρεπτικά, ως επικίνδυνα για τη ζωή των πολιτών.
Πράγματι δεν έχει νόημα μια ράμπα που οδηγεί στην κολώνα της ΔΕΗ, ή μια ράμπα με μεγάλη κλίση ή να καταλήγει σε λακκούβα στο δρόμο ή στη σχάρα απορροής ομβρίων, ή μια ράμπα δίχως σήμανση που θα ενημερώνει τους πολίτες για το σκοπό της ύπαρξής της.
Επισημαίνουμε ότι η φροντίδα για την ύπαρξη μιας ελεύθερης λωρίδας σωστού πλάτους και ελεύθερου ύψους, με τις κατάλληλες πλάκες για την οδήγηση των τυφλών από τη μια άκρη στην άλλη, είναι εξίσου απαραίτητη με τη δημιουργία ράμπας σε ένα πεζοδρόμιο, για όλα τα εμποδιζόμενα άτομα. (Εμποδιζόμενα άτομα = Άτομα 3ης και 4ης ηλικίας, έγκυες, συνοδοί βρεφικών αμαξιδίων, κ.τ.λ.)
Στο μυαλό των μελετητών και των κατασκευαστών πρέπει να επικρατεί η σκέψη, ότι «Σχεδιάζουμε και κατασκευάζουμε το δομημένο και ελεύθερο περιβάλλον, για ΟΛΟΥΣ τους πολίτες» με ανθρωπομετρικό πρότυπο, το Χρήστη αναπηρικού αμαξιδίου, ΟΧΙ για να τίσουμε πόλεις για αναπήρους, αλλά γιατί ό,τι εξυπηρετεί το «χρήστη αναπηρικού αμαξιδίου», κατά μείζονα λόγο εξυπηρετεί κάθε άλλο πολίτη.
Ακόμη σημαντική είναι και η ενημέρωση των επιχειρηματιών, που θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν το κέρδος που θα αποκομίσουν αν δημιουργήσουν εισόδους με πρόσβαση στα μαγαζιά τους, διότι θα προκαλέσουν αύξηση της πελατείας τους.
Δεν είναι τυχαίο που στα μεγάλα εμπορικά κέντρα και στους πολυχώρους (πολιτιστικά κέντρα, σινεμά, εκθεσιακοί χώροι), που έχουν κατασκευαστεί σύμφωνα με τις ισχύουσες τεχνικές προδιαγραφές για τον Καθολικό Οικουμενικό σχεδιασμό για ΟΛΟΥΣ, σχεδόν πάντα συναντάμε ΑμεΑ, βρεφικά αμαξίδια, υπερήλικες, κ.τλ.
Σήμερα οι άνθρωποι δε θέλουν να ζουν στην απομόνωση και σε κατ’ οίκον ή ιδρυματικό περιορισμό, επειδή αντιμετωπίζουν κάποιο προσωρινό ή μόνιμο πρόβλημα, αλλά θέλουν να είναι ενεργά μέλη της κοινωνίας μας.
Ποιος από όλους μας θα ήθελε π.χ. να βγαίνει μια φορά το τρίμηνο (και αν) από το σπίτι του, για το γάμο του ανιψιού του ή σε ότι άλλο θεωρήσει πολύ σημαντικό η οικογένεια να πρέπει να τον «κουβαλήσει» σε σκάλες και άλλα εμπόδια, ως εμπορικό δείγμα, χωρίς ανθρώπινη αξιοπρέπεια;
Άλλωστε, στη σημερινή εποχή υπάρχουν τεχνικά βοηθήματα, ώστε και αυτός που έχει την πιο βαριά αναπηρία να μπορεί να μετακινηθεί, γι’ αυτό γίνεται μεγαλύτερη η υποχρέωση της πολιτείας και των κατασκευαστών (μηχανικών, εργολάβων, κ.τλ.) να εφαρμόζουν σωστά τους νόμους και τις Διεθνείς και Εθνικές τεχνικές προδιαγραφές.
Η επιθυμία για ανεξαρτησία και ελευθερία κίνησης δε παύει να υπάρχει ποτέ στους ανθρώπους, ότι και αν τους συμβεί και σίγουρα δεν πρέπει να εμποδίζεται ή να περιορίζεται από ένα λανθασμένο δομημένο ή ελεύθερο περιβάλλον.
Φυσικά και από την πλευρά των πολιτών, αυτό που είναι απαραίτητο είναι ο σεβασμός σε όλους τους συμπολίτες μας, για την προστασία και φύλαξη των ειδικών κατασκευών, την προσοχή μας ώστε π.χ. να μην παρκάρουμε σε ράμπες ή σε θέσεις στάθμευσης αναπήρων, να μην βάζουμε μηχανάκια, ζαρντινιέρες, ψυγεία, κ.ά. σε ελεύθερες διαδρομές, δηλαδή εν ολίγοις να μην κοιτάμε μόνο την προσωρινή ευκολία μας, αδιαφορώντας και για το δικό μας αύριο και για τους συμπολίτες μας.
Με τη συμμετοχή όλων, δηλαδή πολιτείας και πολιτών, είναι βέβαιο ότι, θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια πόλη κατάλληλη για όλους τους πολίτες της, αλλά και για τους επισκέπτες της, συμβάλλοντας ουσιωδώς και στην Ανάπτυξη της μοναδικής μας βιομηχανίας, που είναι ο Τουρισμός της Χώρας μας.
Βασιλική Κοφινάκου – Κατσίπη
Μηχανολόγος Μηχανικός
