Το κείμενο αποτυπώνει τις αγωνίες και τα όνειρα της σύγχρονης γενιάς, σε μία δύσκολη όσο ποτέ εποχή…
Μία 18χρονη πρώην μαθήτρια από την Πάτρα, μία μαθήτρια που από τον Σεπτέμβριο και μετά αναμένεται να γίνει φοιτήτρια (περιμένοντας τις βάσεις για να δει σε ποια σχολή πέρασε), έστειλε στο patrasevents.gr ένα φοβερό κείμενο που αποτυπώνει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η σύγχρονη γενιά, σε μία εποχή αμφίρροπη, όσο ποτέ.
Μία γενιά 17άρηδων και 18άρηδων που έχοντας τελειώσει το σχολείο, βλέπουν τη ζωή να ανοίγεται μπροστά τους, σε έναν δρόμο όμως στενωπό, καθορισμένο από την σύγχρονη εποχή. Διαβάστε το κείμενο γιατί αξίζει τον κόπο. Αντικατοπτρίζει σε μεγάλο βαθμό όχι μόνο την προσπάθεια και τις αγωνίες της νεολαίας, αλλά παράλληλα αποτυπώνει την σημερινή καθημερινότητα για την μεσοαστική οικογένεια.
Το κείμενο έχει ως εξής: «Οι μέρες περνούν πιο αργά τα καλοκαίρια… Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα δύσκολο καλοκαίρι. Μόλις τελείωσα το σχολείο και περιμένω τις καταραμένες τις βάσεις να δω που πέρασα. Ήταν μια δύσκολη χρονιά. Ξέχασα το σπίτι μου. Ήμουν συνέχεια στο σχολείο και το φροντιστήριο… Κούραση. Και τελικά αυτή η κούραση μου βγήκε και στις Πανελλήνιες και ενώ όλοι, άλλα περίμεναν από εμένα… άλλα κατάφερα εγώ…
Μαύρα χάλια! Καλά όχι κι έτσι, αλλά είχα μάθει να είμαι πάντα τέλεια και ανάμεσα στους πρώτους! Στη ζωή όμως δεν παίρνουμε πάντα ό,τι θέλουμε. Τον χειμώνα δούλευα ταυτόχρονα με το σχολείο. Τα χρειαζόμουν τα χρήματα. Βλέπετε όπως έχουν έρθει τα πράγματα οι οικογένειες τα βγάζουν δύσκολα πέρα.
Είμαστε τετραμελής οικογένεια και τα έξοδα είναι πολλά.
Τι τα θες, όλα είναι στο πρόγραμμα, αρκεί να μην τα παρατάμε ποτέ. Σαν να μην φτάνουν όμως όλα αυτά, ένα παιδί στην ηλικία μου έχει να αντιμετωπίσει ένα μέλλον που μοιάζει τρομαχτικό καθώς δεν ξέρει τι να περιμένει, ένα παρόν που δεν το ευχαριστεί και τόσο και ένα παρελθόν ( η συμβίωση με την οικογένεια), που δείχνει πως θα κρατήσει για πάντα λόγω της κρίσης, καθώς δεν είναι εύκολο να νοικιάσεις σπίτι μόνος σου αν περάσεις στην ίδια πόλη με τόσα έξοδα που ήδη έχουν οι δικοί σου.
Πάει το όνειρο της ξέφρενης φοιτητικής ζωής…. Τσάμπα ήθελα να τελειώσω το σχολείο… Εξάλλου ήδη μου λείπει και αυτό και το ότι ήμουν παιδί και με αντιμετώπιζαν σαν παιδί. Ενώ τώρα… Πρέπει να επωμιστώ ακόμη περισσότερες ευθύνες λες και δεν είχα αρκετά και πριν στο κεφάλι μου. Και η μεγάλη βλακεία στις μέρες μας είναι πως οι μεγάλοι μας βρίζουν.
Μας λένε ανεύθυνους, τεμπέληδες, χαραμοφάηδες που τρώμε τα λεφτά του μπαμπά. Όλοι οι νέοι είμαστε ίδιοι μπροστά στα μάτια τους. Ήρθαν να με ρωτήσουν αν έχει ο μπαμπάς λεφτά για να τα φάω; Ξέρουν μήπως ότι η μαμά μου σε ηλικία 53 ετών απολύθηκε μέσα στην χρονιά με τα περισσότερα έξοδα καθώς πλήρωνε το φροντιστήριό μου; Εξάλλου αυτός ήταν ο λόγος που δούλευα τον χειμώνα.
Αλλιώς…. no φροντιστήριο. Ο πατέρας μου από την άλλη παίρνει τα μισά λεφτά από ό,τι έπαιρνε τόσα χρόνια από την δουλειά του. Εμείς όμως, ζούμε, αναπνέουμε, έχουμε ανάγκη να φάμε καθώς δεν φωτοσυνθέτουμε, τα έξοδα τρέχουν… Κατά τ” άλλα τρώμε το παραδάκι του μπαμπά ενώ με το ζόρι τρώμε γενικά. Ο αδερφός μου είναι 16 χρονών. Φέτος το καλοκαίρι για να μαζέψει χρήματα βάρεσε κάτι ξεγυρισμένα 16ωρα την ημέρα σε ταβέρνα. Βέβαια, όλοι οι νέοι είμαστε τεμπέληδες!!
Εγώ βρήκα δουλειά στην άλλη άκρη της Πάτρας και τι να κάνω… τα ήθελα τα λεφτά και πηγαίνω. Ανάγκες. Το ρητό λέει, » υπάρχει διαφορά στο να ζεις και στο να επιβιώνεις απλά». Ναι, εμένα μου το λες; Ποιος ενδιαφέρθηκε όμως για τα δικά μου όνειρα που ένας Θεός ξέρει πότε θα τα πετύχω;Η ζωή είναι μικρή, είμαι ήδη 18 και νιώθω να μην έχω κάνει τίποτα από όσα ήθελα… Μόνο λίγα. Έχω καταπιέσει την παιδικότητά μου και μεγάλωσα πρόωρα για να παλέψω και να αντέξω σε τόσο δύσκολες συνθήκες. Νιώθω πως όλη μου η ζωή ήταν μια προετοιμασία για μια μαύρη συνέχεια.
Μια διαιώνιση της ίδιας ανοησίας που κάνει τους ανθρώπους να μπαίνουν σε έναν φαύλο κύκλο που λέγεται σπίτι-δουλειά, σπίτι δουλειά and over again. Γιατί; Γιατί έτσι μας μάθανε. Να ψάχνουμε μια δουλίτσα ( όχι δουλειά), να χτίσουμε ένα σπιτάκι ( δεν έχω δικαίωμα δηλαδή να θέλω σπιταρώνα), να κάνω έναν καλό γάμο με ένα καλό παιδί ( άλλη κουβέντα αυτό, πείτε μου ποιος θα κρίνει αν αυτός που είμαι μαζί του είναι καλός ή όχι;). Ωραία νοοτροπία έχει η προηγούμενη γενιά λοιπόν.
Που βολεύτηκε καλά με τα ρουσφέτια σε καίριες θέσεις, που παντρεύτηκε με προξενιά γόνους πλούσιων οικογενειών, που έβγαλε λεφτά από το χρηματιστήριο και μου τα έχασε μέσα σε μία νύχτα, που πήρε δάνεια να χτίσει σπίτια και θα τα χρωστάει για 20 χρόνια ακόμα, που έπαιρνε ο γείτονας νέο αυτοκίνητο και αμέσως και οι υπόλοιποι έκαναν νέα αγορά, που γέννησε παιδιά που δεν ήταν σε θέση να τα μεγαλώσει σωστά.
Ναι, βέβαια, έσπερνε παιδιά γιατί έτσι λέει η Εκκλησία, όχι προφύλαξη. Χαχαχαχα, ναι, βλέπω λοιπόν πώς τα μεγάλωσε ο »Θεός» τα παιδιά που έκαναν οι μεγάλοι. Και για να μην παρεξηγηθώ, πιστεύω στον Θεό, αλλά ρε φίλε, δεν νομίζω ο Θεός να είπε όχι προφυλακτικό. Μάλλον οι άνθρωποι τα είπαν αυτά και απομάκρυναν την νεολαία από την Εκκλησία με όλα αυτά τα δήθεν.
Να σε δω εσένα mister mister… who cares ποιο είναι το όνομά σου, που έχεις 5-6 παιδιά γιατί και οι γονείς σου είχαν τόσα, όταν σκάσει μύτη η κόρη σου στο σπίτι στα 16-17 με το νέο της αγόρι αν θα θες να χρησιμοποιεί προφυλάξεις ή όχι. Φάση θα είχε να δω τα μούτρα σου. Έτσι για να τα λέμε και όλα, μην ζούμε μόνο για το φαίνεσθαι. Αλλά εγώ δεν είμαι άδικη, δεν θα πω πως όλοι οι »παλιοί», ετών 45 και πάνω είναι ίδιοι όπως λέτε εσείς για μας τους νέους.
Ξέρω πως οι άνθρωποι διαφέρουν. Ο καθένας μας είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος. Να το ξέρετε αυτό. Και αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους, όλου του κόσμου, οποιασδήποτε θρησκευτικής και φυλετικής ομάδας. Άντε για να μην κρατάμε και μέσα μας πράγματα. Είμαι ελληνίδα, γέννημα θρέμμα Πάτρα και ο ρατσισμός που βλέπω γύρω μου δεν έχει προηγούμενο.
Οι γονείς δεν είναι ρατσιστές βέβαια, αλλά αν η κόρη τους τα φτιάξει με Αλβανό ή ο γιος τους με Ρουμάνα βγάζουν καντήλες και ανεβάζουν πίεση. Βέβαια, όταν το »πρόβλημα» σας αγγίξει, μπει στο χρυσό κλουβί σας (σπίτι), ξεχνάτε την εικόνα που θέλετε να βγάζετε προς τα έξω! Γελάω!! Τελικά ίσως εγώ όντως ζω κι ας είμαι απογοητευμένη με όσα συμβαίνουν γύρω μου. Και ξέρετε γιατί ζω; Γιατί είμαι εγώ, ο εαυτός μου, ζω για μένα και όχι για τον κόσμο και αυτό με κάνει ευτυχισμένη»
πηγή: http://www.patrasevents.gr/
www.prosvasimo.com
www.accessiblebooking.com